شهر عاشقان

چوپان باهوش

tanhatarinpesareiran — Sat, 09 Feb 2008 20:05:18 GMT

چوپانی مشغول چراندن گله گوسفندان خود در یك مرغزار دور افتاده بود. ناگهان سر و كله ی یك اتومبیل جدید كروكی از میان گرد و غبار جاده های خاكی پیدا شد. راننده ی آن اتومبیل كه یك مرد جوان بسیار شیک پوش، با لباس های مارک دار سرش را از پنجره اتومبیل
بیرون آورد و پرسید: اگر من به تو بگویم كه دقیقا چند راس گوسفند داری، یكی از آنها را به من خواهی داد؟

چوپان نگاهی به جوان تازه به دوران رسیده و نگاهی به رمه اش كه به آرامی در حال چریدن بود، انداخت و با وقار خاصی جواب مثبت داد.

جوان، ماشین خود را در گوشه ای پارك كرد و كامپیوتر Notebook خود را به سرعت از ماشین بیرون آورد، آن را به یك تلفن راه دور وصل كرد، روی اینترنت وارد صفحه ی NASA شد، جایی كه می توانست سیستم جستجوی ماهواره ای (GPS) را فعال كند. منطقه ی چراگاه را مشخص كرد، یك بانك اطلاعاتی با 60 صفحه ی كاربرگ Excel به وجود آورد و فرمول پیچیده ی عملیاتی را وارد كامپیوتر كرد. بالاخره 150 صفحه ی اطلاعات خروجی سیستم را توسط یك چاپگر مینیاتوری همراهش چاپ كرد و آنگاه در حالی كه آنها را به چوپان می داد، گفت: شما در اینجا دقیقا 1586 گوسفند داری.

چوپان گفت: درست است. حالا همان طور كه قبلا توافق كردیم، می توانی یكی از گوسفندها را ببری.

آنگاه به نظاره ی مرد جوان كه مشغول انتخاب كردن و قرار دادن آن گوسفند در داخل اتومبیلش بود، پرداخت. وقتی كار انتخاب آن مرد تمام شد، چوپان رو به او كرد و گفت: اگر من دقیقا به تو بگویم كه چه كاره هستی، گوسفند مرا پس خواهی داد؟

مرد جوان پاسخ داد: آری! چرا كه نه؟

چوپان گفت: تو یك مشاور هستی.

مرد جوان گفت: راست می گویی، اما به من بگو كه این را از كجا حدس زدی؟

چوپان پاسخ داد: كار ساده ای است. بدون اینكه كسی از تو خواسته باشد، به اینجا آمدی. برای پاسخ دادن به سوالی كه خود من جواب آن را از قبل می دانستم، مزد خواستی. مضافا اینكه هیچ چیز راجع به كسب و كار من نمی دانی، چون به جای گوسفند، سگ مرا برداشتی!

*************************************************

قاب عکس

روی ديوار اتاقم، تويه قاب عکس چوبی

تو کنارمی هنوزم، با يه دنيا عشق و خوبی

تو کنارمی هنوزم، ميون اين همه ديوار

هنوزم چشمای نازت، به چشام زل زده انگار

گل سرخ يادگاريت، میگه که آهای ديوونه

اون ديگه برنمی گرده، چرا يادت نمی ره

من که باورم نمی شه،آخه هم بغض صميمی

همه سهم من از تو، بشه اين عکس قديمی

مگه ميشه بر نگردی، من که باورم نمی شه

وقتی که هنوز توی اين عکس، با منی مثل هميشه

هنوز اين اتاق خالی، اين چراغ نيمه روشن

همه شاهدن که هيچ وقت، تو نرفتی از دل من

کاش که اين دنيای دلگير، قد قاب عکس ما بود

تا فقط تنها واسه من، توی دنيای تو جا بود

شايد اون وقت تو نگاهم، ديگه بارونی نمی موند

دل من تو عکسی کهنه، ديگه زندونی نمی موند

************************************************

ياد عشقت

در غروبی تلخ تر از هر زمان

باز هم در فکر فردا هم چنان

در پی فهميدن رازی نهان

ميروی اندوهگين و ناتوان

در وجودت عشق باشد بی گمان

باعث ناکامی و درد و فغان

پس چگونه می شود در اين ميان

بود فارغ از غم و جور زمان

روزی اما آمدم سويت دوان

ديدمت گشتی چنان فصل خزان

از غم و اندوه و هجرت بی گمان

گفتمت از عشق من با صد زبان

تا بدانی عاشقم در اين جهان

داغ عشقی از گذشته در نهان

بر دل آزرده ات باشد عيان

نازنينم! گويمت اينک بدان

ياد عشقت نيست مرهم،مهربان!

باش چون دريا هميشه بی کران

پر توان و پر توان و پر توان

tanhatarinpesareiran — Fri, 08 Feb 2008 07:13:09 GMT

گر خدا كفيل رزق است غصه چرا

اگر رزق تقسيم شده است حرص چرا

اگر دنيا فريبنده است اعتماد به آن چرا

اگر بهشت حق است تظاهر به ايمان چرا

اگر قبر حق است ساختمانهاي مجلل چرا

اگر جهنم حق است اين همه ناحق چرا

اگر حساب حق است جمع مال چرا

اگر قيامتي هست خيانت چرا؟؟؟

مطالب مذهبی | دلاور واقعی

tanhatarinpesareiran — Tue, 08 Jan 2008 21:11:33 GMT

دلاور واقعی

گاهی خواندن یک حکایت چنان انسان را دگرگون می کند که وصف ناکردنی است بخصوص حکایتی که ریشه در واقعیت دارد. عبدالصمد سرخسی که از شاگردان و شیفتگان شیخ ابو سعید ابی الخیر است پیوسته و مشتاقانه در درسهای او حاضر میشد اما به دلایلی مدتی از این فیض محروم گشت و از این بابت سخت متاسف و متاثر بود تا اینکه توفیق راهش شد و دوباره به درس ابوسعید رفت. شیخ تا او را دید گفت: عبدالصمد دلتنگ مباش! اگر ده سال هم نمی آمدی درس من همین یک جمله بود: نفست را بکش! اگر کسی بخواهد این جمله سه حرفی را که ریشه در آیات و احادیث و احوال و اقوال امامان معصوم (ع) دارد. نصب العین خود قرار دهد و تمام عمر به آن عمل کند. سعادت دنیا و عقبا را از آن خود خواهد کرد. همه مفاسد از نفس و سرکش سرچشمه می گیرد. کسی که به قول بابا طا هر مطیع نفس است از مرتبه انسان بودن که فراتر از قدر و مرتبه ملائک است. پایین می آید و سقوط می کند:

دلا غافل زسبحانی چه حاصل؟ مطیع نفس شیطانی چه حاصل؟

بود قدر تو افزون از ملائک تو قدر خود نمی دانی چه حاصل؟

اگر نفس را آزاد بگذاریم تا هر طور که دلش می خواهد جولان بدهد و مارا به راههای نادرست ببرد.حکم نابودی خود را صادر کردهایم. منشاء تمام خود پرستی ها . خود خواهی ها . ریاها. کینه ها و هزار و یک جور شرارت و پستی دیگر نفس است. نفسی که کنترل نشده و صاحب خود را به ضلالت می کشاند. بسیار خطرناک است. مبارزه با نفس. مبارزه ای بزرگ و نفسگیر است که پیامبر اکرم ص از آن به عنوان جهاد اکبر یاد می کند.

در قرن بیست و یکم با این همه زمینه ای که برای گناه وجود دارد ( از ماهواره گرفته تا اینترنت و ....) دلاور واقعی کسی است که از میدان نبرد با نفس اماره که روز وشب به گناه امر میکند پیروز و سربلند بیرون بیاید و این مسیر نیست مگر اینکه با خداوند دوست شویم و هیچ لذتی را با لذت به یاد او بودن و برای او بودن معاوضه نکنیم. چنین بادا. سارا

زجر ِ من بودن

tanhatarinpesareiran — Tue, 08 Jan 2008 21:08:03 GMT

دشت خواب با كوه هاي
آبي ، نه شعري نه
ميلادي
طلوعي بود كه مغربش
گريه ميكرد
ستاره ها دل نداشتند كه
بخوابند
سوخته حتي خاكستر دشت
ستون ستون، حرمت ِ
احساس بي ريشه گي
قدم قدم، درد ِ بي
همخونان
بغض بغض زجر ِ من بودن

چند بیت شعر پر معنا …

tanhatarinpesareiran — Fri, 28 Dec 2007 19:12:18 GMT

همیشه دوستت دارم

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

۝ اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني

۝ از سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

۝ عاشقي پيداست از زاري دل
نيست بيماري چو بيماري دل

۝ روزاحباب تو نوراني الي يوم الحساب
روزاعداي تو ظلماني الي يوم القيام

۝ ديوانه كرد آرزوي وصل او مرا
از سر برون نمي‌رود اين آرزو مر

۝ گفتمش نقاش را نقشي بكش از زندگي
با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد

۝ آنكةعاشقانةخنديدخندهاي منودزديد
پشت پلك مهربوني خواب يك توطئةميديد

۝ توراميبينم وميلم زيادت ميشود هردم
توراميبينم ودردم زيادت ميشود دردم

۝ هركسي هم نفسم شددست آخرقفسم شد
منه ساده بخيالم كه همه كاروكسم شد

۝ نيازارم ز خود هرگز دلي را
كه مي ترسم در آن جاي تو باشد

۝ گر بي خبر آمديم به كوي تو، دور نيست
فرصت نيافتيم كه خود را خبر كنيم

۝ گرچه میدانم نمي‌آيد،ولي هردم از شوق
سوي درمي‌آيم و هرسو،نگاهي میکنم

۝ از سوز محبت چه خبر اهل هوس را
اين اتش عشق است نسوزد همه كس را

۝ آورم پيش تو از شوق پيام دگران
گويمت تا سخن خويش به نام دگران

۝ من بخال لبت اي دوست گرفتار شدم
چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

۝ گاه گاهي به من ازمهر پيامي بفرست
فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار

۝ غمي خواهم كه غمخوارم تو باشي
دلي خواهم كه دل آزارم تو باشي

۝ گر نرخ بوسه را لب جانان به جان كند
حاشا كه مشتري سر مويي زيان كند

۝ گر هيچ مرا در دل تو جاست بگو
گر هست بگو نيست بگو راست بگو

۝ صبر در جور و جفاي تو غلط بود غلط
تكيه بر عهد و وفاي تو غلط بود غلط

۝ گرچه هرلحظه زبيداد تو خونين جگرم
هم بجان توكه ازجان بتو مشتاق ترم

۝ غير از غم عشق تو ندارم , غم ديگر
شادم كه جز اين نيست مرا همدم ديگر

۝ دل كه آشفته روي تو نباشد دل نيست
آنكه ديوانه خال تو نشد عاقل نيست

۝ زدرد عشق توبا كس حكايتي كه نكردم
چرا جفاي تو كم شد؟شكايتي كه نكردم

۝ تو كيستي،كه اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

۝ بشنو از ني چون شكايت ميكند
از جداييها حكايت ميكند